Anfizem

İnsan bazen haline şükretmeli.Şu anda tek bildiğim bu.Bir süre öncesine kadar korkunç ağrılar saplanıyordu ciğerlerime.Nefesim daralıyordu ağladığım zaman ve iliklerime kadar hissediyordum o acıyı.Küçüklüğümden beri bir sürü ameliyat bir sürü tedavi görmüş insanım.Artık bana bişey olmaz kafasında yaşamaya başlamıştım.Bi taraftan da bünye alışmış artık hastanelere artık ciğerime bile ağrılar girdiğinde aman en son olduğum ameliyatın yan etkisi falandır diye avutuyodum kendimi.Bi taraftan zaten ne olursa olsun insan içine çıkınca sürekli çok konuşan,espiriler yapan,sürekli gülen bir tipim ki en yakın arkadaşımın sevgilisi bana komikli kız diye hitap ediyor.Bu yüzden üzülmeyi yakıştıramıyorum kendime belki.Neyse baktık ağrıların geçeceği yok on bininci kez gittim doktora ve yine hayatıda ilk kez duyduğum bi hastalık "anfizem".İnternette araştırmak çok iğrenç çünkü fotoğraflara bakıp "höff Allah'ım benim ciğerlerim böyle olamaz" diye zırlıyodum en son.Neyse halinize şükredin,şükredin