Şu çaresizlik ne iğrenç.Hayattan soğutuyor.Bir yerden sonra sanki dünya yıkılmışta sen altında kalmışsın gibi bir hâl alıyor insan.Ben ki günlerdir tek kurtuluşu "salla gitsin" demekte buldum."Kanka seni unutmuş,kanka çok acayip mutluymuş,ya senin saçların mı yağlanmış,ıyy be orda sivilce mi çıkar resmen ben burdayım diyor,kalk ilaçlarını iç kalk " ve benzeri bin tane cümle kuran insanlara tek verdiğim tepki sanırım salla gitsin oldu.İnsan içine çıkınca ben sürekli bik bik bik konuşurum da sanırım boş konuşurum hep.Ya magazin,ya dedikodu ya eleştiri.2 dakika susup yanımdaki insana izin versem bütün gerçekleri yüzüme vurucak,bütün dertleri ortaya dökücek.Sürekli dert dinlemek çok itici.Benim omzumda ağlamayın demek istiyorum bazılarına.Bu yüzden yapmayı sevdiğim tek şey kendimle başbaşa kalmak.Eve bir geliyorum yüzümdeki makyajı yıkıyorum,saçı topluyorum,kulaklığı takıyorum neresi olursa artık çöküyorum bir yere oh mis.Huzur bu sanırım.Kitap oku,müzik dinle ve bişeyler iç.
İnsan en rahat kendi dünyasında ediyor çünkü.. En güzelini yapıyorsun.
YanıtlaSil